PRZYSTAŃ TENERYFA

Sobota, 31 maja 2014 W Key West jestem trzeci raz (Beata drugi) i za każdym razem jestem coraz bardziej zauroczony tym miasteczkiem. Atmosfera iście wakacyjna, miła dla oka architektura drewniana w stylu kolonialnym, wszystko wymuskane, ścieżki rowerowe i dla pieszych, marin w bród. Kochamy taką Amerykę. Kochamy też nowe przepisy, zgłoszenie przez telefon, po którym wczoraj udaliśmy się taksówką na lotnisko. Dostaliśmy pieczątki wjazdowe i roczne pozwolenie na żeglowanie (19 USD – śmieszna kwota w stosunku do 300 USD na Bahamach, 120 USD w Gwatemali czy 50 USD plus 2,50 za każdy dzień w Belize, nie licząc wszystkich innych opłat, które tu nie istnieją). Nie wzięliśmy ze sobą starego pozwolenia, ani starego paszportu Moany z wizą, nie stworzyło to jednak problemu – znajdziemy wszystko w systemie, powiedziała sroga, ale jak widać miła i uczynna urzędniczka z rewolwerem przy pasie. Druga celniczka dała mi karteczkę i pouczenie, że nie dostosowaliśmy się do przepisów – gdzie są na...

Sobota, 3 maja 2014 Nie zawsze jest tak jak się chce, ale zawsze można znaleźć jakieś rozwiązanie. O mało nie doszło do rozłamu w załodze. Ola, mająca różnorakie wodne fobie, zrobiła nadludzki wysiłek i wraz z rodziną zawitała na Bubu. Swoją wewnętrzną wojnę szybko jednak przegrała i górę wzięły strachy: a to wolnej wodnej przestrzeni, a to przed falami, przed głębią czy płycizną, strach przed utopieniem i nieustający o dzieci, czy przed burzą. Do wszystkiego doszło oderwanie od świata, brak sygnału telefonicznego, a co za tym idzie Internetu. Kto się boi latać samolotem dokładnie wie o czym mowa, takich strachów nie da się zracjonalizować. Nieszczęśliwie po raz drugi na Bubu usłyszeliśmy, że szkoda komuś urlopu na takie pływanie. Do ogólnego lęku doszła jeszcze choroba morska, Oli tylko troszeczkę, ale mała Julka naprawdę cierpiała. Zaczęło to psuć ogólną atmosferę, szybko wiec podjęliśmy decyzję o zakończeniu naszej wspólnej podróży. No nie udało się, mimo, że szczęście na...